into-your-light

Picasso "The three dancers" Και ξεχνούν όσοι με πάτησαν  πως είμαι σώμα ιερό  και πως τα πόδια τους μυρίζουν άνοιξη Η γης φτιάχνεται από χώμα ανθρώπινο Η μυρωδιά της βροχής είναι οι ψυχές που δίψασαν και πίνουν από τις ρίζες των δέντρων συλλέγουν το θεόσταλτο, εφραίνονται κι αγαλλιάζουν Σηκώνουν απο μόνες τους λουλούδια με χρώματα, μαβιά, μπλέ ή άσπρα,  κι εγώ στέκομαι εμπρός τους, μπρος στο θρήνο,  στο μονότονο ημίτονο του γοερού στη λύτρωση, στην αναγέννηση  και ξεχνούν όσοι με πάτησαν  πως κοιμηθήκαμε αγκαλιά πως ξυπνήσαμε με γέλια,  με έρωτα για τη ζωή μα με συνθήκη Τη συνθήκη της "ήττας" ή της "νίκης" μας, εδώ, κι εμείς, οι χαμένοι των αιώνων  οι ποιητές της ύλης μας, εδώ, κι εμείς, οι νικητές. Που σπάμε τις θλίψες  και  πυρπολούμε τα όρια. Είμαστε ίδιοι, ισότιμοι, μικροί  ασήμαντοι, συμπαντικοί  δύσκολοι, βαρετοί  γεννημένοι για τα πάντα, και καρφω...

Αυτό το κείμενο διαβάζεται με αυτό το κομμάτι. https://www.youtube.com/watch?v=s2VzLn6DMCE   Αν μπορούσαμε κάποτε να μιλήσουμε για τους εαυτούς μας, μόνο καλά θα είχαμε να πούμε. Το υποστηρίζουμε, βλέπεις, με νύχια και με δόντια. Κοιμόμαστε και ξυπνάμε με αυτόν, δεν αποφεύγεται. Υπάρχουν δύο λογιών άνθρωποι. Όλοι ζουν μέσα σε ένα κουτί. Και χτυπιούνται με τη μοίρα τους (η μοίρα είναι τα τοιχώματα). Κάποιοι ζουν για πάντα εκεί, κάποιοι σπάνε τα τοιχώματα, και βρίσκουν τον εαυτό τους σε μεγαλύτερο κουτί. Για να σπάσεις τα τοιχώματα θέλει θάρρος. Για να ανακαλύψεις ότι ζεις σε μεγαλύτερο κουτί, θέλει αποδοχή, και μεγαλοψυχία. Η αποδοχή συνεπάγεται τη μεγαλοψυχία. Και τούμπαλιν, αυτό που λέμε στα μαθηματικά, διπλή συνεπαγωγή. Η μεγαλοψυχία προϋποθέτει το θάρρος… Χάθηκα… Η αποδοχή της φύσης μας, η ανάγκη της μοίρας, η ζωή η ίδια θέλει ανοιχτή καρδιά. Υπάρχει όμως και η παγίδα (γιατί πάντα υπάρχει μία παγίδα). Η ανοιχτή καρδιά δέχεται πιο εύκολα χτυπήματα. Είναι η μ...

Ετών 17 και 3 μήνες Είμαι μόνη, κλαίω και ακούω το αναφυλητό μου κλαίω και το δάκρυ μου καίει τα όνειρα κρατώ στο χέρι τη δύναμη του κόσμου τη ρίχνω...και καταστρέφω τ' αστέρια Σκοτάδι...απόλυτη σιωπή...θανάτος και ζωή σε ένα φως κρατώ στο χέρι μου την ανύπαρκτη αγάπη που χάνεται  και μένω μόνη ατελείωτη και λίγη σε έναν κόσμο ασχημο μόνη, πέφτω κάτω, πεθαίνω, ανασταίνομαι κι αρχίζω απ' την αρχή Φιλώ τον αέρα, αυτός έμεινε, κι αφήνομαι μετέωρη θα μπορούσα να πετάξω μα δεν έχω φτερά κάνω να πιάσω το άγνωστο και γλυστρά σ' αγαπώ, μα τί αγαπώ; Μόνη, είμαι μόνη, είμαι μόνη Φιλώ τη ζέστη, χτυπώ το ανύπαρκτο και χτυπώ εμένα Δε φεύγω, δε μένω, ζω και μετά δε ζω Σήμερα έκλαψα για μένα...για ποιόν; πού; Είμαι μόνη, δε με ξέρει κανείς... πέφτω στο κενό, σε σένα,  πέφτω στ' αστέρια και καίγομαι πατέρα μου φύγε, μητέρα μου φύγε, πέφτω σε σας, φύγετε Κρατώ τη γραφή και γράφω, μα τί γράφω; Σε σένα που δε με ακούς, δε με αγγίζεις,  ...

Στον ΜΣ Το χαμόγελό σου μου δείχνει έλεος, Όπως ταπεινά σχηματίζεται. Το βλέπω πρώτα στα μάτια σου καθώς κατεβαίνει και διαγράφεται στις γραμμές των χειλιών σου. Εκεί συνθλίβονται Τα ανήμπορα "ναι", τα θυσιασμένα "όχι" Η λύση και η ανασύνθεσή μου. Ανοίγουν μπρος μου τόσα καλοκαίρια... Από εκείνα τα παιδικά, Τα κόκκινα με τις πράσινες φλούδες. Ζωγραφιζα τις γραμμές σου στην άμμο  μα τα κύματα τις πήραν μακριά, Τις έχασα.  Το χαμογελό σου, πεδίο επικίνδυνο, εκεί, στη σκέψη μου και στη ζώνη της θραύσης μου. Το σχημάτισα πάλι, αυτή τη φορά με τα σύννεφα του ανοιξιάτικου ουρανού. Μετά το βρήκα στο χώμα, στις τρυφερές ρίζες των λουλουδιών, Σταθερό, στους πιο άγριους ανέμους. Και ένιωσα τα χέρια σου...τη ζέση...το φίλημα. Είσαι εδώ. Ειδικά όταν λείπεις. --------------------------------------------------------------- To MS Your smile shows me mercy as it is humbly formed. First, I see it in your eyes, as it g...

Που πηγε η Φωτεινη προσωπικότητα. Η φωτεινη που ορίζεται απο το σκότος. Καθόταν στο μπαλκόνι και περνούσαν τα ασήμαντα λεπτα. Οι δρόμοι κατω ακούγονταν, η πόλη ζούσε. Ζούσε στο σκοτάδι.  Το τεχνητό φως. Καποτε επέλεξα το τεχνητό φως. Ετσι οπως ζούσα, στην ακροβασία του σκότους, εχανα τη δράση. Το ένιωθα πως θα ημουν παντα μονη αλλα το έριχνα στη δική μου άρνηση."οι αλλοι δεν μπορούν να με αντέξουν" . Καποτε ειπα πως θα δοθώ. Θα συνδεθώ με αόρατα νήματα απο κόκκινη κλωστή που θα βλεπω μονο εγω. Και θα ελέγχω. Εσύ πιο κοντα, εσύ πιο μακρια. Ηταν το σωστό. Το ηλεγχα. Κι αστείο συνάμα γιατι ηταν ψέμα. Ετσι επέλεξα το τεχνητό φως. Αυτό που θα δίνω στους άλλους. Σε ξεγελάει ξερεις. Γινεται η δεύτερη φύση σου. Η πρώτη ειναι το σκοτάδι. Οι αλλοι δεν μπορούν να με αντέξουν. Ισως κι εγω η ιδια δεν μπορω.  Τί ειναι αυτο που φοβαμαι.  Λιγο πιο μετα χάθηκα πολλες φορες. Η αόρατη κλωστή ειχε γινει δεσμός. Ένας δεσμός καταραμένος...

Είσαι το άγγιγμα ενός φίλου, Φύλλου απαλού κι αέρα γνώριμου. Μ' αγκαλιάζεις, κι ας είναι οι νύχτες μεγάλες, κι ας αιμορραγούν, κι ας πλήττουν τ' αστροφέγγαρα. Είσαι μια οικεία άβυσσος. Μοιάζεις με θύελλα που έχω ξαναπεράσει. Γνωρίζω τις στάλες της βροχής σου. Τις βροντές, τα φώτα και τις αστραπές σου. Έχω μείνει ξανά κάτω απ' το σκοτεινό ουρανό σου Και με έχεις ξαναχτυπήσει, Με κεραυνούς και με τα μαστιγωμένα δέντρα σου. Κι όμως μένω. Χαμογελώ. Είναι ο πόνος γλυκός, μονάκριβος. Μ' αγκαλιάζεις καθώς ξυπνώ πολύ πρωί  Κι εγώ ακουμπώ στο στήθος σου να γιάνω  και με φιλάς,  Στη μύτη. 

Δεν είμαι κανονική Προσπάθησα. Είμαι ένας σταυρός από σώματα κι από λουλούδια της άνοιξης. Είμαι το περίγραμμα της δίνης και το ημίτονο του κύματος. Δεν είμαι κανονική Προσπάθησα. Μπήκα σε όρια και χάθηκα. Ακουμπούσα σε ηλεκτρισμένα καλώδια και παλλόμουν. Φυλακισμένη, με το "μέσα" και το "έξω" μου  στεγνό, μουντό, και άδειο Δεν είμαι κανονική  Προσπάθησα. Ανήκω στο μαύρο φως και κρούω τις καμπάνες της φωτιάς Φωνάζω  χωρίς φωνή  στα όνειρα και στις σκιές να φύγουν. Είμαι αυτό που δε θέλω να δω Είμαι εγώ  το μαύρο φως,  μα φως. Υ.Γ. Είσαι μακριά   Στη Θ.