into-your-light

Ο χρόνος απαιτεί πάντα μία ερμηνεία. Μα τί φαιδρή πραγματικότητα,  όταν ξέρεις οτι κι αυτός είναι ψεμα; Η ερμηνεία είναι μία φυλακή. Έχει σχήμα, δεν είναι αόρατη,  είναι δική σου, είναι των άλλων Δες αυτό: είναι μάταιο Επίλεξε το θάνατο της γραμμικής ακολουθίας και των επεισοδίων, η ελευθερία είναι κοντά Γίνε το απόλυτο κενό  Τίποτα (μα τίποτα) δεν έχει τελειώσει

Και ψάχνω απεγνωσμένα δικλείδες ασφαλείας. Όσο όμως προχωρώ στο βάθος των πραγμάτων, τόσο μεγαλύτερο κενό διαπιστώνω. Η ακραία συμπεριφορά θα μπορούσε να αποδοθεί στην έλλειψη παιδείας και , εν μέρει, έτσι συμβαίνει. Οι πρώτες όμως δικλείδες ασφαλείας μπαίνουν όταν οι άναρθρες κραυγές ενός μωρού γίνονται λέξεις: μπαμπά, μαμά. Μετά ενεργοποιείται η λειτουργία της μίμησης και η απορρόφηση της πληροφορίας. Χτίζουμε την προσωπικότητά μας, βαθαίνουμε τις λειτουργίες του εγκεφάλου μας σε μία στείρα παιδεία. Μα ο άνθρωπος είναι ζώ-ον μιμητικό. Κι είναι τόσο ουσιώδες αυτό καθώς παρατηρούμε την «ανακύκλωση» προβληματικών φαινομένων σε όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας. Κι όμως, όπως χτίζουμε το ατομικό μας «παρών», έτσι δομείται και η κοινωνία μας. Είμαστε τα όργανα ενός ζωντανού οργανισμού. Και δρούμε ανταγωνιστικά. Ναι, δεν είναι αφύσικο. Στη ζωή δε μας δίνονται ίσες ευκαιρίες. Η κοινωνία δικαιώνει την πυγμή, την «επιβίωση». Ο ατομισμός υπερτερεί. Ψάχνω να βρω απεγνωσμένα ...

Μέχρι τώρα έχω πεθάνει δύο φορές.  Την πρώτη δε το κατάλαβα.  Αναστήθηκα με αποφάσεις. Τη δεύτερη-- Τη δεύτερη πέθαινα με ρυθμό. Το έβλεπα καθαρά, το ένιωθα μέσα μου. Κάθε φορά και πιο κοντά στην άβυσσο, στις όχθες του θολού ποταμού που μυρίζει ψυχές. Το πτώμα μου σύρθηκε κι αφέθηκε πάνω στους απαλούς κυματισμούς. Κι εγώ, ακόμη και τότε, ασελγούσα πάνω του. Τα μάτια δεν τα έκλεισα ποτέ, ούτε τα ρουθούνια. Έζεχνε μεταλλικό ψ|αίμα-- Αναστήθηκα. Αυτή τη φορά με θέσεις.

Thus, I sealed my lips. My hands hung from my body like twigs of a weeping willow. I looked straight across men.  They didn't have colour any more, not even a shape. There was no longer a line, a form, a substance. I could see the air inside them. Thus, I sealed my eyes. I smelled the molecules.  I followed the line of a converged horizon. In me. The moment resembled the light. My soul overflowed with anger,  With chronic fever Everything came back to normal, but the prism was no longer my self. I looked from outside to the inside and my eyeballs touched the ashes. 

Όπως χθες έτσι και σήμερα, η ανία με σπρώχνει. Χασμουριέμαι. Κοιτάζομαι στον καθρέφτη. Έχω μπει σε ένα δρόμο νέο. Οριοθετημένο και θεοσκότεινο. Η ανία με παρατηρεί. Νιώθω την απώλεια του χρόνου σαν κάτι ζεστό. Ζεστός φόβος και αλλαγή ριπής. Αυτόματος. Εκλεπτισμένος. Μηχανικός. Λόγος ασυνάρτητος για τα "έξω". Από-στρέφομαι τα "μέσα". Μυρίζουν. Ο λόγος πάει να γίνει πραγματικός.

I stand before you and I glow but I am your blurry sun. My haze obscures your ultimate function It cuts my guidance  into quantum leaves of abstract light. How to concur the right to be defeated How do I get the continuity of the flow of my passionate energy  The only thing that stands between you and me is Ego. I am your blurry sun. I will shine without self. 

Ντύνεσαι άλλος, γδύνεσαι ο εαυτός σου Θέλει θάρρος και αλήθεια να δείς το ψέμα σου. Βασίζεσαι στις πολλές αναπνοές και χάνεις τον στεναγμό σου Μην απορείς...ζεις στην απόρροια απλών μεταβολών της πίεσης, Απλών περιοχών ενοχής, απλών περιστατικών και χρονικών ακολουθιών. Η αντίληψη περιορίζεται σε σκέψεις επιβίωσης μα ντύνεσαι μέλλον, Ντύνεσαι περίστροφο, ντύνεσαι "πρέπει" που μοιάζουν με σφαίρες. Η μοίρα δε γυμνώνει το ψέμα σου. Σε αφήνει και το ζεις. Ντύνεσαι μαύρο, μα γδύνεσαι φωτιά.  Οι λέξεις εγκαταλείπουν το παιχνίδι τους.  Εσύ εγκαταλείπεις το είναι σου Ντύνεσαι άλλος, μα γδύνεσαι ο εαυτός σου.