into-your-light

Δεν είμαι κανονική Προσπάθησα. Είμαι ένας σταυρός από σώματα κι από λουλούδια της άνοιξης. Είμαι το περίγραμμα της δίνης και το ημίτονο του κύματος. Δεν είμαι κανονική Προσπάθησα. Μπήκα σε όρια και χάθηκα. Ακουμπούσα σε ηλεκτρισμένα καλώδια και παλλόμουν. Φυλακισμένη, με το "μέσα" και το "έξω" μου  στεγνό, μουντό, και άδειο Δεν είμαι κανονική  Προσπάθησα. Ανήκω στο μαύρο φως και κρούω τις καμπάνες της φωτιάς Φωνάζω  χωρίς φωνή  στα όνειρα και στις σκιές να φύγουν. Είμαι αυτό που δε θέλω να δω Είμαι εγώ  το μαύρο φως,  μα φως. Υ.Γ. Είσαι μακριά   Στη Θ.

Πολλές φορές Ζητάς Να ανοίξουν οι ουρανοί,  Τη στιγμή που τα σύννεφα (πάντα τα σύννεφα) σε κοιτάνε σαν ζητιάνο Ζητάς Να βρεις την εφαπτόμενη στην πορεία σου Τα λόγια, μου βγαίνουν απλά, προσπαθώ να τα μεγαλοποιήσω, Αλλά οι ουρανοί δεν ανοίγουν στη μοίρα, Οι καταιγίδες πολλές Και ο ήλιος (πάντα ο ήλιος) ένας Οι άνθρωποι είναι μικροί Συνήθως αντιρρησίες  Και συνήθως μόνοι... Ο ήλιος ένας  Τα σύννεφα πολλά κι εγώ (πάντα εγώ!) μία

Όπως και να ‘χει, η επιταγή της εξουσίας βασίζεται στο αδύναμο σημείο μας. Πολλές φορές, είναι δύσκολο να το αναγνωρίσουμε, κι αυτό γιατί το σημείο τούτο χαρακτηρίζεται από μεγάλη ανομοιογένεια ανάμεσα στους πολίτες. Κυρίαρχα, λόγω της καθαρά ταξικής κοινωνίας μέσα στην οποία ζούμε. Οι άρχοντες όμως είναι από μόνοι τους ένας «κήπος» διαφορετικότητας και έτσι , για όλους έχει ο «μπαχτσές». Πώς λοιπόν, απαλλασσόμαστε από το αδύναμο σημείο; Πώς μπορεί η επιλογή μας εμπρός από την κάλπη να μην στηρίζεται στο θυμικό μας; Είναι σώφρον να ψηφίζει κανείς λογικά και ανεξάρτητα από το πώς αισθάνεται; Ή μήπως τελικά, το συναίσθημα είναι ο καλύτερος σύμβουλος; Ίσως κάπου στη μέση είναι η αλήθεια. Σήμερα, μας ενημερώνουν ότι αναμετρώνται δύο συναισθήματα: ο φόβος και η ελπίδα. Ή ακόμη χειρότερα, θα μπορούσε κανείς να διαβάσει τις συνεπαγωγές και στις δύο ρητορικές. Η μία είναι ξεκάθαρη: ο φόβος εξόδου από την Ευρώπη και χρεωκοπία και η δεύτερη επίσης: η ελπίδα για ελάφρυνση του χρέους και...

Το "έξω" Συμπεριλαμβανομένων πολλών σχημάτων  στην ίδια μοίρα με το φως και τη γωνία  επιλέγουμε τους όγκους. Κι όπως αυτοί εμπεριέχονται στον αέρα,  μεταβάλλονται σε αναλογία με την εντύπωση. Απείρως πιο στοχαστικό περιμένουμε να είναι το "μέσα". Σε γενικές γραμμές είναι μάταιο να λυτρωνόμαστε κάθε φορά που αυτό βγαίνει στην επιφάνεια. Ίσως τη νιοστή φορά απλώς να διαγνώσκεται σαν σύμπτωμα του πυρετού, τη ναυτία ή τον έμετο. Ή ακόμη σαν την ενέργεια μιας δόνησης που εκλύεται. Η ενέργεια δεν είναι ορατή. Ακούγεται; Το "μέσα" μου δεν έχει όγκο. Η "όψη" του θέλει τα άλλα σου μάτια.

This is the place where all the mountains are gone. I'm sleeping and I'm writing on my sheets. The words are lost as my finger is reluctant to obey the paradox of this secret pact. This is the place where all the light is gone. It follows the mountains as it follows my self. ................................................................. And then again the light in my room is getting stronger. The light in me is not yours anymore. I should change the titles. I should change the rules. Fear is desire. It's there till every thought becomes a possibility. this is the time when i write with a red pen. I never plan this right.

Ο χρόνος απαιτεί πάντα μία ερμηνεία. Μα τί φαιδρή πραγματικότητα,  όταν ξέρεις οτι κι αυτός είναι ψεμα; Η ερμηνεία είναι μία φυλακή. Έχει σχήμα, δεν είναι αόρατη,  είναι δική σου, είναι των άλλων Δες αυτό: είναι μάταιο Επίλεξε το θάνατο της γραμμικής ακολουθίας και των επεισοδίων, η ελευθερία είναι κοντά Γίνε το απόλυτο κενό  Τίποτα (μα τίποτα) δεν έχει τελειώσει

Και ψάχνω απεγνωσμένα δικλείδες ασφαλείας. Όσο όμως προχωρώ στο βάθος των πραγμάτων, τόσο μεγαλύτερο κενό διαπιστώνω. Η ακραία συμπεριφορά θα μπορούσε να αποδοθεί στην έλλειψη παιδείας και , εν μέρει, έτσι συμβαίνει. Οι πρώτες όμως δικλείδες ασφαλείας μπαίνουν όταν οι άναρθρες κραυγές ενός μωρού γίνονται λέξεις: μπαμπά, μαμά. Μετά ενεργοποιείται η λειτουργία της μίμησης και η απορρόφηση της πληροφορίας. Χτίζουμε την προσωπικότητά μας, βαθαίνουμε τις λειτουργίες του εγκεφάλου μας σε μία στείρα παιδεία. Μα ο άνθρωπος είναι ζώ-ον μιμητικό. Κι είναι τόσο ουσιώδες αυτό καθώς παρατηρούμε την «ανακύκλωση» προβληματικών φαινομένων σε όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας. Κι όμως, όπως χτίζουμε το ατομικό μας «παρών», έτσι δομείται και η κοινωνία μας. Είμαστε τα όργανα ενός ζωντανού οργανισμού. Και δρούμε ανταγωνιστικά. Ναι, δεν είναι αφύσικο. Στη ζωή δε μας δίνονται ίσες ευκαιρίες. Η κοινωνία δικαιώνει την πυγμή, την «επιβίωση». Ο ατομισμός υπερτερεί. Ψάχνω να βρω απεγνωσμένα ...