into-your-light

Στον ΜΣ Το χαμόγελό σου μου δείχνει έλεος, Όπως ταπεινά σχηματίζεται. Το βλέπω πρώτα στα μάτια σου καθώς κατεβαίνει και διαγράφεται στις γραμμές των χειλιών σου. Εκεί συνθλίβονται Τα ανήμπορα "ναι", τα θυσιασμένα "όχι" Η λύση και η ανασύνθεσή μου. Ανοίγουν μπρος μου τόσα καλοκαίρια... Από εκείνα τα παιδικά, Τα κόκκινα με τις πράσινες φλούδες. Ζωγραφιζα τις γραμμές σου στην άμμο  μα τα κύματα τις πήραν μακριά, Τις έχασα.  Το χαμογελό σου, πεδίο επικίνδυνο, εκεί, στη σκέψη μου και στη ζώνη της θραύσης μου. Το σχημάτισα πάλι, αυτή τη φορά με τα σύννεφα του ανοιξιάτικου ουρανού. Μετά το βρήκα στο χώμα, στις τρυφερές ρίζες των λουλουδιών, Σταθερό, στους πιο άγριους ανέμους. Και ένιωσα τα χέρια σου...τη ζέση...το φίλημα. Είσαι εδώ. Ειδικά όταν λείπεις. --------------------------------------------------------------- To MS Your smile shows me mercy as it is humbly formed. First, I see it in your eyes, as it g...

Που πηγε η Φωτεινη προσωπικότητα. Η φωτεινη που ορίζεται απο το σκότος. Καθόταν στο μπαλκόνι και περνούσαν τα ασήμαντα λεπτα. Οι δρόμοι κατω ακούγονταν, η πόλη ζούσε. Ζούσε στο σκοτάδι.  Το τεχνητό φως. Καποτε επέλεξα το τεχνητό φως. Ετσι οπως ζούσα, στην ακροβασία του σκότους, εχανα τη δράση. Το ένιωθα πως θα ημουν παντα μονη αλλα το έριχνα στη δική μου άρνηση."οι αλλοι δεν μπορούν να με αντέξουν" . Καποτε ειπα πως θα δοθώ. Θα συνδεθώ με αόρατα νήματα απο κόκκινη κλωστή που θα βλεπω μονο εγω. Και θα ελέγχω. Εσύ πιο κοντα, εσύ πιο μακρια. Ηταν το σωστό. Το ηλεγχα. Κι αστείο συνάμα γιατι ηταν ψέμα. Ετσι επέλεξα το τεχνητό φως. Αυτό που θα δίνω στους άλλους. Σε ξεγελάει ξερεις. Γινεται η δεύτερη φύση σου. Η πρώτη ειναι το σκοτάδι. Οι αλλοι δεν μπορούν να με αντέξουν. Ισως κι εγω η ιδια δεν μπορω.  Τί ειναι αυτο που φοβαμαι.  Λιγο πιο μετα χάθηκα πολλες φορες. Η αόρατη κλωστή ειχε γινει δεσμός. Ένας δεσμός καταραμένος...

Είσαι το άγγιγμα ενός φίλου, Φύλλου απαλού κι αέρα γνώριμου. Μ' αγκαλιάζεις, κι ας είναι οι νύχτες μεγάλες, κι ας αιμορραγούν, κι ας πλήττουν τ' αστροφέγγαρα. Είσαι μια οικεία άβυσσος. Μοιάζεις με θύελλα που έχω ξαναπεράσει. Γνωρίζω τις στάλες της βροχής σου. Τις βροντές, τα φώτα και τις αστραπές σου. Έχω μείνει ξανά κάτω απ' το σκοτεινό ουρανό σου Και με έχεις ξαναχτυπήσει, Με κεραυνούς και με τα μαστιγωμένα δέντρα σου. Κι όμως μένω. Χαμογελώ. Είναι ο πόνος γλυκός, μονάκριβος. Μ' αγκαλιάζεις καθώς ξυπνώ πολύ πρωί  Κι εγώ ακουμπώ στο στήθος σου να γιάνω  και με φιλάς,  Στη μύτη. 

Δεν είμαι κανονική Προσπάθησα. Είμαι ένας σταυρός από σώματα κι από λουλούδια της άνοιξης. Είμαι το περίγραμμα της δίνης και το ημίτονο του κύματος. Δεν είμαι κανονική Προσπάθησα. Μπήκα σε όρια και χάθηκα. Ακουμπούσα σε ηλεκτρισμένα καλώδια και παλλόμουν. Φυλακισμένη, με το "μέσα" και το "έξω" μου  στεγνό, μουντό, και άδειο Δεν είμαι κανονική  Προσπάθησα. Ανήκω στο μαύρο φως και κρούω τις καμπάνες της φωτιάς Φωνάζω  χωρίς φωνή  στα όνειρα και στις σκιές να φύγουν. Είμαι αυτό που δε θέλω να δω Είμαι εγώ  το μαύρο φως,  μα φως. Υ.Γ. Είσαι μακριά   Στη Θ.

Πολλές φορές Ζητάς Να ανοίξουν οι ουρανοί,  Τη στιγμή που τα σύννεφα (πάντα τα σύννεφα) σε κοιτάνε σαν ζητιάνο Ζητάς Να βρεις την εφαπτόμενη στην πορεία σου Τα λόγια, μου βγαίνουν απλά, προσπαθώ να τα μεγαλοποιήσω, Αλλά οι ουρανοί δεν ανοίγουν στη μοίρα, Οι καταιγίδες πολλές Και ο ήλιος (πάντα ο ήλιος) ένας Οι άνθρωποι είναι μικροί Συνήθως αντιρρησίες  Και συνήθως μόνοι... Ο ήλιος ένας  Τα σύννεφα πολλά κι εγώ (πάντα εγώ!) μία

Όπως και να ‘χει, η επιταγή της εξουσίας βασίζεται στο αδύναμο σημείο μας. Πολλές φορές, είναι δύσκολο να το αναγνωρίσουμε, κι αυτό γιατί το σημείο τούτο χαρακτηρίζεται από μεγάλη ανομοιογένεια ανάμεσα στους πολίτες. Κυρίαρχα, λόγω της καθαρά ταξικής κοινωνίας μέσα στην οποία ζούμε. Οι άρχοντες όμως είναι από μόνοι τους ένας «κήπος» διαφορετικότητας και έτσι , για όλους έχει ο «μπαχτσές». Πώς λοιπόν, απαλλασσόμαστε από το αδύναμο σημείο; Πώς μπορεί η επιλογή μας εμπρός από την κάλπη να μην στηρίζεται στο θυμικό μας; Είναι σώφρον να ψηφίζει κανείς λογικά και ανεξάρτητα από το πώς αισθάνεται; Ή μήπως τελικά, το συναίσθημα είναι ο καλύτερος σύμβουλος; Ίσως κάπου στη μέση είναι η αλήθεια. Σήμερα, μας ενημερώνουν ότι αναμετρώνται δύο συναισθήματα: ο φόβος και η ελπίδα. Ή ακόμη χειρότερα, θα μπορούσε κανείς να διαβάσει τις συνεπαγωγές και στις δύο ρητορικές. Η μία είναι ξεκάθαρη: ο φόβος εξόδου από την Ευρώπη και χρεωκοπία και η δεύτερη επίσης: η ελπίδα για ελάφρυνση του χρέους και...

Το "έξω" Συμπεριλαμβανομένων πολλών σχημάτων  στην ίδια μοίρα με το φως και τη γωνία  επιλέγουμε τους όγκους. Κι όπως αυτοί εμπεριέχονται στον αέρα,  μεταβάλλονται σε αναλογία με την εντύπωση. Απείρως πιο στοχαστικό περιμένουμε να είναι το "μέσα". Σε γενικές γραμμές είναι μάταιο να λυτρωνόμαστε κάθε φορά που αυτό βγαίνει στην επιφάνεια. Ίσως τη νιοστή φορά απλώς να διαγνώσκεται σαν σύμπτωμα του πυρετού, τη ναυτία ή τον έμετο. Ή ακόμη σαν την ενέργεια μιας δόνησης που εκλύεται. Η ενέργεια δεν είναι ορατή. Ακούγεται; Το "μέσα" μου δεν έχει όγκο. Η "όψη" του θέλει τα άλλα σου μάτια.