into-your-light

Μεσα στον ηλεκτρικό Κάποιος κρατάει τριαντάφυλλα,  Κάποιος κοιτάει εξω απο το παράθυρο  Αφηρημένος Κάποιοι μιλάνε, κάποιοι γελάνε δυνατά, αρκετοί ακούνε μουσικη  Και οι περισσότεροι ξέρουν  Τον προορισμό τους

Πολλές φορές τη μέρα βρίσκομαι μέσα σε θάλασσες από ερωτήματα. Ποια είναι η κινητήριος δύναμη, σκέφτομαι, και ποιος ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσω μπρος στις χιλιάδες επιλογές που γεννούν τα ενδεχόμενα. Δεν πνίγομαι, όμως. Ως κι η θάλασσα έχει πάνω πολλές σανίδες σωτηρίας: τις απαντήσεις, στη συνέχεια τις αποφάσεις και εν τέλει τις πράξεις μας. Βασανιστικό ζήτημα, φίλοι μου, η ελευθερία. Βασανιστική η ανεξαρτησία: μοιάζει με εύθραυστο γυαλί; Μοιάζει με όμορφο περιτύλιγμα; Τι κρύβεται πίσω από την ανάγκη μας να νιώσουμε ελεύθεροι; Μήπως απλά η επιλογή να είμαστε μόνοι; Κάτι παρόμοιο έλεγε ο Σοπενάουερ, ο Νίτσε, ο Καζαντζάκης; Να τη η θάλασσα, να τη. Αμέσως μετά, σχεδόν ταυτόχρονα με την «ελευθερία», σκέφτομαι μια άλλη εύθραυστη έννοια: την ισορροπία. Κι ύστερα, ακόμα ακόμα, την επαφή. Αντιλαμβάνομαι το οξύμωρο, λοιπόν. Όλοι οι άνθρωποι εφορμούμε από την ένωση. Η ίδια μας η ύπαρξη οφείλεται σε μιαν απόφαση που λίγο έχει να κάνει με το «αυτόχθονα» εαυτό μας. Κι όμως, όλοι...

Ebb n flow improvisation Η μέρα μου ξεκινά στις 7:30. Εντάξει, στις 8:00. Ωραία, ωραία στις 8:45. Δε με παίρνει άλλο, πρέπει να σηκωθώ. Χωρίς καμία σκέψη πηγαίνω στην κουζίνα και βάζω καφέ. Ο καφές είναι απαραίτητος για τη σκέψη. Αποχωρισμός Οι λέξεις έχουν μεγάλη δύναμη κι αυτό γιατί δομούν, δίνουν μορφή στις απροσδιόριστες υφές του μυαλού μας. Μπορείτε άραγε να σκεφτείτε το βελούδο, το λείο, το άγριο; Οι υφές της σκέψης είναι η πρωτόλεια ουσία. Αν είστε τυχεροί κι ανακαλύψετε την ικανότητα της παρατήρησης, θα προβείτε σε μία μεγάλη διαπίστωση:  οι σκέψεις μας έχουν πρώτα υφή και μετά νόημα. Αντανακλούν πρώτα το μέσα μας και μετά μεταφράζονται σε «όραση». Όλα αυτά με τον καφέ. Το μυαλό μου έχει κολλήσει σε μία σκηνή μέσα στο λεωφορείο. Κάθομαι πίσω από τον οδηγό και πίσω μου συζητούν δύο άντρες για τη δουλειά τους. Μάλλον εργαζόντουσαν σε κάποιο εστιατόριο, μιλούσαν με ένταση για το κρύο finger food , για κάποια που δεν τους έδειχνε εμπιστοσύνη και για χρώμ...

«Τα βουνά έχουν ψηλώσει πια για μένα, εσείς τώρα πρέπει να τα ανεβείτε» Συν-πεζοπόρος κάπου στο Δυτικό Μαίναλο, ετών 70 Υπό το πρίσμα της άνοιξης, βρέθηκα μπροστά σε μία ανεμώνα. Ήταν κατακόκκινη και ψηλή, λεπτή, κεχαριτωμένη. Κομμένη από τη ρίζα της Μου φάνηκε κάπως βασανισμένη κι όταν γύρισα στο σπίτι πότισα την ορχιδέα μου με ευλάβεια μυστική. Ένιωσα, τότε, τον αέρα μέσα στο σαλόνι να την αγκαλιάζει, θαρρείς και το πρόσταγμα ήταν ολόκληρη η φύση να συμπεριφερθεί σαν μάνα. Υπό το πρίσμα της άνοιξης, κρατώντας πολύ προσεκτικά την επιθυμία μου, Έσκυψα και την φίλησα. Η ορχιδέα μου χαμογέλασε, είμαι σχεδόν σίγουρη πως χάρηκε βαθιά. Κι εγώ γαλήνεψα, υπό το πρίσμα της άνοιξης. Κι ας βρέθηκα στα προχθές σε μια χιονισμένη πλαγιά. Ο χειμώνας, ένιωθα, πως είχε ήδη χάσει. Η οργή μου είχε καταλαγιάσει, κι έφτανε μόνον αυτό το βουνό να τη δαμάσει Να με δαμάσει, κι ας ανέμιζαν τα μαλλιά μου κι η ελευθερία μου. Να με δαμάσει στους σχετικούς αυτούς χρό...

Στηριζόσουν σε βραχίονες από τσιμέντο, η εικόνα σου ήταν αρκετά σουρεαλιστική για να μοιάζει με πρόσφορο έδαφος σχολιασμού, εσύ όμως έβαλες «μηδέν εις το πηλίκον» και προχώρησες σε ένα έδαφος απορροφητικό. Απορρόφησες την εχθρική σου στάση κι έγραψες, κάτι που δεν είχε ξαναγράψει ποτέ. Την έκφραση, χωρίς καμία προκατάληψη. Απολάμβανες τις λέξεις και τους αναστεναγμούς. Να το πάλι μπροστά σου το «μη-είμαι». Νάτος πάλι μπροστά σου ο γόρδιος δεσμός. Θα γίνω κατανοητή, δε θα σας αφήσω έτσι. Υπέρτατος εγωισμός; Μπορεί. Δε με νοιάζει ξέρετε. Πήρα το ξίφος. Αυτό της ψυχής μου. Του βαθιού συναισθήματος, του μοναδικού κόσμου που νοείται με τις δικές μου παραμέτρους Πώς μπορώ να ακροβατώ στις δύο αυτές «φύσεις» μου, Πώς μπορώ μέσα από τις λέξεις και από τον οίστρο μου να σας αγγίξω όλους, θέλω όλους, στα πιο απόκρυφα μέρη σας, στις σεξουαλικές σας ζώνες Στον έρωτά σας, σε αυτόν απευθύνομαι. Στον έρωτα που δεν έχει πρόσωπο. Σιχαίνομαι τα πρόσω...

Υπάρχει γύρω μας η αέναη κίνηση Μα το "θαύμα" της αυταπάτης σου πως τα πράγματα είναι α κ ί ν η τ α σέρνεται από τον έναν μεγενθυτικό φακό στον άλλο και δε σε αφήνει να δεις καθαρά, χτίζει γύρω σου ομόκεντρα τείχη που σε κυκλώνουν Εκτός από τη βολή που σου προσφέρει η "κλίμακα" κουρνιάζεις, με ακόμη μεγαλύτερη θέρμη, στην αγκαλιά του μίσους και του φόβου. Αλήθεια, θεωρείς πως αντιστέκεσαι επειδή μισείς; Πως τα θεριά του δέους σου θα σε προστατέψουν; Τα οχυρά σου, με τις βουβές πολεμίστρες, έχουν υψωθεί και περιμένουν τις φανταστικές χίμαιρες και  τους ψεύτικους αντιπάλους Άλλη άμυνα δεν έχεις Το "θαύμα" της αυταπάτης σου πως τα πράγματα είναι α ν ί κ η τ α, σέρνεται στις βαθιές σου σκέψεις και σφυρηλατεί, με σταθερό ρυθμό, τις μεσαιωνικές σου αλυσίδες Αποκαλύπτει τις δεισιδαιμονίες που ποτέ δεν πατάχθηκαν από τη γνώση Αυτόν, τον ετεροπροσδιοριζόμενο Θεό της σκοτεινιάς και της τιμωρίας Εσύ, ο Άνθρωπος, μπορείς να ελευθερω...

Οι αρχαίοι λίθοι και οι κίονες στέκουν γύρω μου διάσπαρτοι. Επικρατεί μία παράξενη ησυχία που διαλύεται μόλις κλείσω τα μάτια. Οι ήχοι της φύσης αναδύονται μεμιάς, σε απόλυτη ισορροπία. Τα ξερά φύλλα που περιπλέκονται, τα τζιτζίκια που πριονίζουν τον άνεμο, ο περιοδικός παφλασμός των κυμάτων και η ζέστη που σχεδόν ακούγεται, αυτή η γλυκιά τυραννία του καλοκαιριού. Έχω ανοίξει τα μάτια μου. Δεν είμαι μόνη. Περνούν πολλοί από το μικρό περιμετρικό μονοπάτι του αρχαιολογικού χώρου. Τους λούζει το μεσημέρι, κρατούν μπουκάλια με νερό, φορούν καπέλα, συζητούν. Παιδιά ακολουθούν νωχελικά και τραβούν τις μπλούζες των γονιών τους με παράπονο. Αυτές οι πέτρες τους είναι αδιάφορες και η θάλασσα τα καλεί από μακριά για ατελείωτο παιχνίδι. Ο κόσμος λιγοστεύει κι εγώ συνεχίζω τη συνομιλία μου με τις ελιές, το μικρό ποτάμι, την κορυφή του επιβλητικού βουνού. Δεν είμαι μόνη. Αντιλαμβάνομαι πως συμβαίνει ο  κατακερματισμός μιας ενέργειας, «Ίσως με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσα να ορί...