Πενήντα πέντε τετραγωνικά είναι το σπίτι μου, ένα μικρό δυάρι κάτω από τον Υμηττό. Οι εξωτερικοί του τοίχοι ορθώνονται με μόνη λειτουργία αυτή της από-μόνωσης, της προστασίας από τους «καιρούς». Οι εσωτερικοί του τοίχοι διαμερίζουν τον αέρα μου κι αυτός, ως ύπουλο ρευστό, αναμιγνύεται με τον ιδρώτα και τα δάκρυά μου. Στέκομαι μπροστά στον καθρέφτη. Πενήντα πέντε τετραγωνικά και είκοσι εννέα χρονών. Ετοιμάζομαι να αποκτήσω το πρώτο μου σαλόνι κι αυτός ο καναπές έχει καταφέρει να βάλει σε σειρά το χάος που εκτυλίσσεται μέσα μου. Ένας καναπές, μία τηλεόραση, ένα κρεβάτι, το πιάνο, τα βιβλία μου, είμαι όλη εδώ. Στέκομαι μπροστά στον καθρέφτη κι αναρωτιέμαι αν είμαι χαμένη. Αν μαζί με όλους της γενιάς μου έχω χαθεί στη δίνη. Σιωπώ, είμαι άλλωστε μόνη μου και η ιδέα να μιλήσω φωναχτά με τρομάζει. Αφουγκράζομαι τη νύχτα και περιμένω υπομονετικά τον ήχο του επόμενου ασανσέρ, των κλειδιών, της πόρτας που θα ανοίξει και μετά θα κλείσει. «Ο χρόνος είναι αμείλικτος» σκέφτομαι. Εγώ μπροσ...
Ιδιοφυές
ReplyDeleteΕυχαριστώ που εκτιμάς τόσο πολύ αυτά που γράφω Βίκυ.... Ιδιοφυές δε το λες! Το λες απλό (κι αυτό είναι καλό) ! Φιλιά
ReplyDelete