Μονόλογος














Πολλές φορές
Ζητάς
Να ανοίξουν οι ουρανοί, 
Τη στιγμή που τα σύννεφα (πάντα τα σύννεφα) σε κοιτάνε σαν ζητιάνο
Ζητάς
Να βρεις την εφαπτόμενη στην πορεία σου

Τα λόγια, μου βγαίνουν απλά,
προσπαθώ να τα μεγαλοποιήσω,
Αλλά οι ουρανοί δεν ανοίγουν στη μοίρα,
Οι καταιγίδες πολλές
Και ο ήλιος (πάντα ο ήλιος) ένας

Οι άνθρωποι είναι μικροί
Συνήθως αντιρρησίες 
Και συνήθως μόνοι...

Ο ήλιος ένας 
Τα σύννεφα πολλά
κι εγώ (πάντα εγώ!) μία

Comments

  1. Ευχαριστώ που εκτιμάς τόσο πολύ αυτά που γράφω Βίκυ.... Ιδιοφυές δε το λες! Το λες απλό (κι αυτό είναι καλό) ! Φιλιά

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Η έρημος και το δωμάτιο

Ταϋγετος

Όλη τη θλίψη της