Στέκεσαι στην γκρίζα ζώνη



η λαγνεία του έρωτα έχει εκπέσει
σε ταμπέλα neon που αναβοσβήνει
πάνω από δεκάδες νεαρά κορμιά
γιορτάζοντας μία κατ' επίφαση "ελευθερία"
που νομίζεις οτι απολαμβάνεις

Είναι βορά στους κενούς αφορισμούς σου

Κρύβεσαι
από την πραγματική όσμωση δύο σωμάτων 
από την απορρόφηση και ταλάντωση
της εσωτερικής έκστασης
από μία πράξη τόσο εγωιστική 
που δεν αυτοκαθορίζεται
χρειάζεται κι έναν "άλλον"
για να φτάσει στην κορύφωση της ολοκλήρωσής της 
Αυτό το παράδοξο εμπίπτει σε δείγμα "αδυναμίας" σου
Και φοβάσαι 
Μήπως, τελικά, δείξεις ευάλωτος όταν πρέπει 
παράδοξο και τραγελαφικό μαζί
Έτσι, μοιάζω να μειδιώ όταν "ομολογείς" ότι αγαπάς το άπιαστο. 

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Η έρημος και το δωμάτιο

Ταϋγετος

Όλη τη θλίψη της